W międzyczasie odbył liczne podróże naukowe na terenie Niemiec, Szwajcarii i do Włoch.
Praca naukowa w Berlinie W 1819 roku przeniósł się na Friedrich-Wilhelms-Universität w Berlinie, będąc jego rektorem w latach 1822–1823 i 1842-1843 (jednocześnie był rektorem uczelni wrocławskiej)Rektorzy Uniwersytetu Humboldta w Berlinie na stronie www.historische-kommission-muenchen-editionen.de [on-line] [dostęp 2013-02-27].. Ponadto czterokrotnie pełnił funkcję dziekana Wydziału Filozoficznego na tej uczelni. Odbył kilka podróży zagranicznych do: Francji (1830), Wielkiej Brytanii (1835), Włoch (1839), Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej (1844). Rezultaty tych podróży zostały opublikowane w jego pracach naukowych. W 1853 roku oficjalnie przeszedł na emeryturę. Przez pewien czas był sekretarzem Pruskiej Akademii Nauk.
Działalność polityczna W 1848 roku został wybrany posłem do Parlamentu Frankfurckiego, gdzie należał do frakcji centroprawicowej, która zaproponowała zjednoczenie Niemiec pod zwierzchnictwem Prus. Został wysłany do Paryża jako ambasador przez arcyksięcia regenta Jana Habsburga-Lotaryńskiego. Stał także na czele delegacji udającej się do króla Prus Fryderyka Wilhelma IV Hohenzollerna i oferującej mu koronę cesarską zjednoczonych Niemiec.