Dość szybko grupa osób skupiona wokół nowego prezesa futbolowej centrali doszła do wniosku, że należy zmniejszyć - przynajmniej czasowo - liczbę zespołów występujących w I lidze z 16 do 14, bowiem wymagał tego zarówno poziom sportowy prezentowany przez ekstraklasowe drużyny, jak i przede wszystkim ich sytuacja finansowo-organizacyjna. W czasie potężnego kryzysu gospodarczego przełomu lat 80. i 90. XX w. polskie kluby masowo traciły dotychczasowych patronów (kopalnie, huty, służby mundurowe, kolej). W listopadzie 1990 r. ujawniono z kolei nieoficjalne dane, z których wynikało, iż w latach 1986–1990 z Polski wyjechało zagranicę około 4000 piłkarzy (90% z nich – do RFN), w dużej mierze tych najlepszych.
Pomimo wcześniej poczynionych ustaleń i wbrew woli prezesa Domańskiego, 4 marca 1991 zarząd PZPN podjął decyzję o powiększeniu I ligi z 16 do 18 drużyn, począwszy od sezonu 1991/92. Oznaczało to, że w zbliżającej się do finiszu edycji 1990/91 z I ligi mogła nie spaść żadna ekipa. Tak się faktycznie stało, bowiem dwa ostatnie zespoły I ligi (Zagłębie Sosnowiec i Stal Mielec) pokonały w barażowych dwumeczach o awans/utrzymanie w I lidze drużyny z miejsc 3. i 4. II ligi sezonu 1990/91 (odpowiednio: Jagiellonię Białystok i Miedź Legnica).