Po przejęciu Bydgoszczy przez władze polskie (styczeń 1920) Rolbieskiej powierzono zadanie organizacji średniej szkoły żeńskiej; szkoła została uruchomiona już w marcu 1920, zyskując rozporządzeniem Ministra Oświaty z lutego 1923 prawa gimnazjum państwowego. Od roku szkolnego 1923/1924 szkoła nosiła nazwę Żeńskie Katolickie Gimnazjum Humanistyczne miasta Bydgoszczy. Rolbieska, pełniąc funkcję dyrektora placówki, dbała o wysoki poziom nauczania (szczególnie w dziedzinie języków obcych), wspierała również działalność przy szkole drużyny harcerskiej, Polskiego Czerwonego Krzyża, kółek zainteresowań. Była inicjatorką budowy domu wakacyjnego dla uczennic w Beskidach Wschodnich (1931–1932) i powołała w tym celu Towarzystwo Kolonii Wakacyjnych. Dzięki jej poparciu uczennice wydawały dwumiesięcznik "Dziewczęta w Mundurkach".
Pracę straciła wraz z wybuchem II wojny światowej. Okupację przeżyła w ciężkich warunkach materialnych, na początku wojny zginął zamordowany jej brat z najbliższą rodziną. Po wojnie mimo podeszłego wieku zgłosiła się do pracy pedagogicznej, ale nie przyjęto jej oferty. Była odznaczona m.in.