z kolei pole bitwy (i miejsca znalezienia ciał żołnierzy) nie zostało opisane dokładnie, ponieważ żołnierze z fortu z obawy przed nowym atakiem Indian szybko zebrali zabitych i wycofali się.
Fort Phil Kearny został założony w połowie 1866 r. przez płk. Henry'ego B. Carringtona. W forcie kwaterowało około 400 żołnierzy oraz prawie 300 cywilów (drwale, przewodnicy etc. wraz z rodzinami). Pod koniec lata 1866 r. główny wódz Dakotów (Lakotów) Oglala, Czerwona Chmura dysponował około trzema tysiącami wojowników z plemion Dakotów, Szejenów i Arapaho. Część z nich posiadała broń palną, lecz większość uzbrojona była we włócznie i łuki. Indianie szykowali się do ataku na Fort Kearny. Starali się wywabiać z fortu i atakować mniejsze oddziały wojska. Ataki te spowodowały pewne straty wśród ludzi i koni, jak również utrudniły bieżące zaopatrywanie fortu (np. po drewno opałowe drwale wyprawiali się nie dalej niż kilka kilometrów, byli eskortowani przez około 100 żołnierzy, a drugie tyle żołnierzy dyżurowało w forcie w gotowości do pójścia z odsieczą). Młodsi oficerowie (w tym kapitan Fetterman) krytykowali płk. Carringtona za zbyt ostrożną taktykę, ale z kolei dowódca uważał, że oficerowie ci nie walczyli z Indianami, więc nie wiedzą jaka jest właściwa taktyka.