W lutym 1815 podjął służbę w armii Królestwa Polskiego. W randze majora został przydzielony do Pułku 1-go Strzelców Pieszych w Warszawie, dowodził tam kolejno 2 i 1 batalionem. W październiku 1820 otrzymał awans na podpułkownika. Od stycznia 1830 czasowo zastępował generała Piotra Szembeka na stanowisku dowódcy brygady. W t.r. prezentował swój pułk przed przebywającym w Królestwie Polskim carem Mikołajem I, uzyskując uznanie i pochwały. W maju 1830 został odznaczony Znakiem Honorowym za 20 lat wzorowej służby oficerskiej.
Po wybuchu powstania listopadowego nakłonił generała Piotra Szembeka do przystąpienia do powstańców. Od 7 grudnia 1830 do 31 stycznia 1831 był dowódcą Pułku 1-go Strzelców Pieszych. Przydzielony do Sztabu Głównego, wkrótce popełnił samobójstwo, być może załamany odsunięciem od czynnej służby wojskowej.
Miał synów Teodora Kajetana (autora rozpraw na tematy agrarne) i Aleksandra Przemysława (urzędnika administracji leśnej).
Przypisy
Bibliografia
Zbigniew Zacharewicz, Maciej Rolbiecki, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXI, 1989
Kategoria:Oficerowie Królestwa Kongresowego Kategoria:Oficerowie piechoty powstania listopadowego Kategoria:Oficerowie Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Uczestnicy inwazji na Rosję 1812 (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1786 Kategoria:Zmarli w 1831