podjął decyzję o wstąpieniu do zakonu paulinów, przyjmując imię zakonne Pius. Początkowo pełnił obowiązki spowiednika i kaznodziei. W 1894 za przynależność do tajnego związku księży absolwentów petersburskiej Akademii Duchownej został zesłany przez władze carskie do guberni penzeńskiej. Po roku zesłania w 1896 został ułaskawiony i powrócił na Jasną Górę. W 1901 wraz z Emilią Glicerią Witkowską założył w Częstochowie świeckie stowarzyszenie pod nazwą: Zjednoczenie Pań o Działalności Katolickiej pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej – Królowej Korony Polskiej (obecnie nieistniejące) dla pedagogów, publikując jednocześnie swoje artykuły w czasopiśmie „Myśl Katolicka”. Wkrótce władze carskie spowodowały, że w 1903 musiał opuścić Jasną Górę, emigrując do Francji, gdzie służył w Juvisy-sur-Orge swoją pracą duszpasterza polskim emigrantom. We Francji pielgrzymował m.in. do Sanktuarium Najświętszego Serca Jezusowego w Paray-le-Monial. W 1904 przedstawił papieżowi św. Piusowi X w Rzymie memoriał () o sytuacji paulinów w zaborze rosyjskim. Jesienią 1905 powrócił na Jasną Górę, pozostając pod ścisłą obserwacją miejscowej policji. Po odkryciu morderstwa popełnionego w 1910 w jasnogórskim klasztorze przez o.