Ponadto każde paliwo sprzedawane w CPN było różnie barwione.
Początkowo było to paliwo o liczbie oktanowej 70, w drugiej połowie lat 50. XX w. pojawiła się etylina 80 i taki stan utrzymał się do 1965 r.https://www.fuw.edu.pl/~michalj/temp/benzyna.jpg. Etylina szybko wyparła dawną benzynę (stosowaną do dawnych silników o niskim stopniu sprężania) bez PbEt4.
W grudniu 1965 r., w związku z rozwojem motoryzacji, zadecydowano o wprowadzeniu paliwa ciekłego o większej liczbie oktanowej 87 – nazwano je etyliną 87, w lipcu 1966 r. zastąpioną etyliną 94, którą zaczęto barwić na żółto (nie stosowano tego barwnika w przypadku benzyn lotniczych)https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/download.xsp/WMP19660320172/O/M19660172.pdf. Niższa etylina otrzymała numer 78, które na wzór benzyny lotniczej zaczęto barwić na niebiesko (wtedy nie była jeszcze stosowana benzyna lotnicza 100LL barwiona także na niebiesko). Olej napędowy ówcześnie był barwiony na brązowo.
Barwom paliwa odpowiadały barwy dystrybutorów paliwaModel typowej, małej stacji CPN, z lat 60 XX w. z charakterystycznymi dystrybutorami do etyliny 78, 94 i oleju napędowego. W języku potocznym często stosowano nazwy benzyn związane z kolorami.