13 grudnia 1997 roku zmierzył się z Ryanem Rhodesem o zwakowany pas WBO w kategorii średniej. Grant zwyciężył jednogłośnie na punkty (115-113, 115-113, 115-114), zdobywając mistrzostwo.
12 maja 1998 roku obronił po raz pierwszy mistrzostwo świata WBO. Pokonał przez techniczną decyzję po podliczeniu kart punktowych, Argentyńczyka Ernesto Senę. Niedługo po walce zwakował tytuł, przechodząc do wagi półciężkiej.
14 listopada 1998 roku zmierzył się z najlepszym wtedy bokserem świata, Royem Jonesem Jr'em, a stawką walki były pasy WBC i WBA w wadze półciężkiej. Grant nie dał rady Amerykaninowi i przegrał przez techniczny nokaut w 10 rundzie, gdy w jego narożnik rzucił ręcznik, kiedy po raz drugi znalazł się na deskach.
Na ring powrócił 22 listopada 2003 roku. W 8 rundowym pojedynku pokonał jednogłośnie na punkty, byłego mistrza świata wagi super średniej Dingaana Thobelę. W 2004 roku zdobył pas WBC International w wadze super średniej, który dwukrotnie obronił. Ostatnią walkę stoczył 8 kwietnia 2006 roku, przegrywając przez poddanie w 7 rundzie z Meksykaninem Librado Andrade.
Przypisy
Linki zewnętrzne Otis Grant - BoxRec
Kategoria:Kanadyjscy bokserzy Kategoria:Jamajscy bokserzy Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi średniej Kategoria:Medaliści Igrzysk Panamerykańskich 1987 Kategoria:Urodzeni w 1967