Regulacja ta była potrzebna ze względu na przejście z radzieckiej gospodarki planowej na gospodarkę wolnorynkową.
W 1991 rozpoczęto prace nad reformami gospodarczymi, które przypominały polski plan Balcerowicza Jednym z elementów planu była reforma systemu podatkowego. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych została przyjęta 9 października 1991. Ustawa ta opodatkowywała dochody ze stosunku pracy (stawką 33%), z honorariów (13%) oraz z działalności prowadzonej osobiście (8%). Preferencyjnie byli opodatkowani rolnicy, którzy – jeśli ich dochód z rolnictwa przekraczał 95% wszystkich dochodów – byli z tego podatku zwolnieni, natomiast jeśli wynosił od 75 do 95% to wówczas stawka podatku wynosiła 5%. Pozostałe dochody zostały obłożone stawką 20%. W ustawie tej wymienione były liczne dodatkowe ulgi i zwolnienia. Podatkiem były obłożone przychody pomniejszone o udokumentowane koszty uzyskania przychodu. Metoda obliczania tego podatku była bardzo zawiła i niestabilna, na co wpływ miały częste zmiany ustawy, pisane w pośpiechu i bez odpowiedniego doświadczenia.