Pierwsi żydowscy osadnicy zostali wysłani w ten rejon pod koniec 1948 lub na początku 1949 roku. Było to około stu rodzin imigrantów z Rumunii. Początkowo zamieszkali oni w opuszczonych domach wioski Tarszicha, ale bardzo szybko połowa z nich przeniosła się bardziej na północny zachód i założyła moszaw Me’ona. Pozostali zwrócili się w 1950 roku z prośbą do władz, aby umożliwić im założenie nowej osady położonej na północ od Tarszicha. Miało ono nazywać się Ma’alot, jednak brak środków finansowych uniemożliwił realizację tych planów. Osada Ma’alot znalazła się jednak w planie rozwoju osadnictwa żydowskiego. Tymczasem władze izraelskie poszukiwały sposobu rozwiązania problemu licznych uchodźców ze zniszczonych arabskich wiosek w Galilei. Podjęto więc decyzję o odtworzeniu arabskiej wioski Tarszicha, do której zaczęto przesiedlać uchodźców. We wsi tej mieszkała społeczność arabska oraz nieliczni Żydzi. W połowie lat 50. XX wieku władze izraelskie postanowiły wzmocnić osadnictwo żydowskie i poprawić wskaźnik żydowskiej demografii w Górnej Galilei, gdzie istniały duże nieprzerwane bloki arabskich osiedli. W tym celu, w dniu 3 lipca 1957 roku utworzono żydowską osadę Ma’alot. Zamieszkało w niej 120 rodzin imigrantów z Rumunii, Iraku i Maroka. Pierwsze domy wybudowano na wzgórzu Har Rakafot (pol.