Zdobycznych hełmów używali też bardzo chętnie (wbrew regulaminowi) polscy czołgiści z 2 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Spowodowane było to ich małymi rozmiarami i bardzo pewnym przyleganiem do głowy, co było nad wyraz użyteczne z perspektywy załóg służących w ciasnych pojazdach. Ostatecznie wydano jednak kategoryczny zakaz ich używania ze względu na przypadki omyłkowego ognia bratobójczegoJacek Kijak: Hełmy Wojska Polskiego 1917-1991, s. 109..
Konstrukcja Fallschirmjägerhelm M38 wywodził wprost ze standardowego hełmu M1935. Był jednak mniejszy, bardziej opływowy i zredukowany właściwie do samego dzwonu. Jego daszek był jedynie minimalnie zaznaczony, a nakarczek skrócono do 1,8 cm (w wersjach eksperymentalnych do 2 cm). Dzwon wykonywany był z jednego kawałka blachy stalowej o grubości 1,5 mm a jego brzegi podwijano. Produkowano go w rozmiarach oznaczonych jako 66, 68 i 71.