W rezultacie w Sejmie Zakaukaskim znalazło się 30 mienszewików, 30 członków Musawatu i 24 dasznaków; według innego źródła 32 mienszewików, 29 musawatystów i 27 dasznaków. Na czele sejmu stał mienszewik Nikola Czcheidze, który dysponował szerokimi uprawnieniami w zakresie władzy wykonawczej. Sejm Zakaukaski przyznał sobie także uprawnienia ustawodawcze, co było pierwszym sygnałem uniezależnienia się od Rosji radzieckiej, wbrew wcześniejszym deklaracjom mienszewików. Partia ta opowiadała się za demokratyzacją całej Rosji i pozostaniem Gruzji w jej granicach, na prawach autonomii. Politycy gruzińscy odgrywali największą rolę w pracach sejmu.

Sejm Zakaukaski w pierwszej fazie swojego istnienia nie wyłonił rządu Zakaukazia, skupiając się na organizacji oporu przed wojskami tureckimi oraz nowej administracji. Śledził także przebieg rozmów pokojowych w Brześciu. Plotki o gotowości bolszewików do ustępstw terytorialnych wobec Turcji na Kaukazie sprawiły, że Sejm postanowił podjąć bezpośrednie rozmowy z Turcją. W tej sytuacji Sejm wyłonił także komisję, której zadaniem było przygotowanie tekstu proklamacji niepodległości Zakaukazia. Rozmowy z Turcją nie przyniosły spodziewanych efektów, gdyż jeszcze przed ich rozpoczęciem rząd bolszewicki faktycznie zrzekł się wielu ziem, które za własne uważali także Gruzini i Ormianie.