Studia ukończył z oceną bardzo dobrą i został inżynierem artylerii ze specjalnością materiałów wybuchowych i prochów (dyplom ten zweryfikowano w Polsce jako magister inżynier chemii). Podczas studiów dosłużył się stopnia kapitana, a zaraz po powrocie do kraju został majorem w korpusie oficerów uzbrojenia. W 1952 został przedstawicielem wojskowym 11 Przedstawicielstwa Wojskowego w Pionkach.

Od listopada 1953 pracował w Departamencie Uzbrojenia MON, gdzie był kolejno szefem wydziału koordynacji prac naukowo-badawczych Oddziału XI, a następnie szefem Oddziału XI Koordynacji Prac Naukowo-Badawczych. Od 1955 był szefem Oddziału VII Naukowo-Technicznego. Od 31 VIII 1956 był zastępcą szefa Zarządu XIII Sztabu Generalnego WP, a od listopada 1956 komendantem Centralnego Naukowo-Badawczego Poligonu Artyleryjskiego w Zielonce (po reorganizacji od grudnia 1958 był komendantem Centralnego Badawczego Poligonu Artyleryjskiego). 31 maja 1960 został szefem Departamentu Uzbrojenia MON. Od lutego do lipca 1963 odbył kurs w Wyższej Artyleryjsko-Inżynieryjnej Szkole w Penzie (ZSRR). 1 października 1963 na mocy uchwały Rady Państwa PRL otrzymał nominację na stopień generała brygady;