Po Ferrodzie przez ponad półtora wieku zamek posiadał wielu właścicieli.
W 1869 roku od notariusza z Aosty, Leonarda Garborego, za sumę 55 tysięcy lirów zamek nabył król Wiktor Emanuel II. Nowy nabywca zlecił dobudowanie stajni i podwyższenie wieży z przeznaczeniem na obserwatorium łowieckie. Zamek stał się rezydencją królewską na czas polowań w Dolinie Aosty. Trofea łowieckie, tj. poroża jeleni, kozic górskich, a przede wszystkim rzadkiego okazu tzw. koziorożca alpejskiego (stambecco), pozwalały ozdabiać i upiększać wnętrza komnat. Humbert I, syn Victora Emanula II, rozpoczął sukcesywne unowocześnianie zamku, który po latach stał się wakacyjną rezydencją Książąt Piemontu: Humberta II i jego żony Marii José.
Podczas II wojny światowej zamek służył jako schronienie dla oddziałów wojskowych, które doszczętnie go zniszczyły i pozbawiły dużej części umeblowania. W 1972 roku rodzina Savoya odsprzedała zamek Towarzystwu Moriana w Aoście, które otwarło jego podwoje dla zwiedzających jako Muzeum Pamięci Dynastycznych.