Zamieszkał we Lwowie, po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną objął stanowisko redaktora „Czerwonego Sztandaru” oraz rozpoczął współpracę z „Nowymi Widnokręgami”, został członkiem Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) (WKP(b)).
Po ataku Niemiec na ZSRR ewakuowany do Azji Środkowej, skąd wezwano go do Moskwy, gdzie pracował w redakcji wznowionych w maju 1942 „Nowych Widnokręgach”. W 1944 wyjechał do Lublina, gdzie zaangażował się w działalność ideologiczną. Od 2 stycznia 1946 był posłem do Krajowej Rady Narodowej, reprezentując Polską Partię Robotniczą. Był współautorem aktów oskarżenia w większości głośnych procesów politycznych okresu stalinizmu m.in. podczas tzw. „Procesu krakowskiego” wobec Jana Rzepeckiego, Stanisława Mierzwy, Franciszka Niepokólczyckiego oraz Kazimierza Pużaka, Stanisława Tatara i biskupa Czesława Kaczmarka. Przed 1949 pełnił dwukrotnie funkcję redaktora naczelnego „Głosu Ludu”, w styczniu 1952 otrzymał stanowisko redaktora naczelnego „Nowych Dróg”, które były organem prasowym Komitetu Centralnego PZPR. Zaliczany do „puławian” podczas walki o władzę w kierownictwie PZPR w latach pięćdziesiątych.