W listopadzie 1877 roku został on zwolniony i mógł zamieszkać w domu na przedmieściach Akki.
Po I wojnie światowej Akka wraz z Palestyną przeszła pod panowanie Brytyjczyków. W latach 20. XX wieku przebudowali oni cytadelę na zakład karny. Więzienie Akka (ang. Acre Prison) było najcięższym zakładem karnym Brytyjskiego Mandatu Palestyny, w którym wykonywano wyroki śmierci przez powieszenie. Trzymano tutaj wielu więźniów politycznych (głównie arabskich) i nielegalnych imigrantów (głównie Żydów). Wśród pierwszych żydowskich więźniów politycznych był Ze’ew Żabotyński, którego aresztowano za próbę stawiania zbrojnego oporu podczas arabskich zamieszek Nabi Musa w 1920 roku. Ogółem Brytyjczycy więzili w cytadeli w Akce ponad 100 członków podziemnych organizacji żydowskich Hagana, Irgun i Lechi. W 1938 roku wykonano wyroki śmierci na dwóch żydowskich więźniach (Szlomo Ben Josef i Mordechai Szwartz), a w 1947 roku skazano kolejnych siedmiu Żydów (Dow Gruner, Mordechaj Alkachi, Jehiel Dow Dresner, Eliezer Kaszani, Ja’akow Weiss, Awszalom Hawiw i Me’ir Nakar). W tym okresie skazano również ponad 100 Arabów za różne przestępstwa polityczne i kryminalne. 4 maja 1947 roku bojownicy Irgunu przeprowadzili spektakularny atak na cytadelę, podczas którego umożliwili ucieczkę z więzienia 255 z 623 osadzonych więźniów, w większości Arabów.