Hallera we Francji, z którą przybył do Polski jako dowódca kompanii inżynieryjnej.
Po powrocie do kraju, na stanowisku dowódcy plutonu i kompanii w 12 batalionie saperów, uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej, a w 1920 roku w składzie 20 batalionu saperówDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 16 czerwca 1920 r., Nr 22, s. 488. i potem 3 batalionu saperów zapasowych – jako kierownik wyszkolenia technicznego – w wojnie polsko-bolszewickiej. W bitwie stoczonej 15 czerwca 1920 roku odrzucił swymi saperami bolszewików za Zbrucz, tam został ranny.
Po wojnie, będąc oficerem, ukończył studia prawnicze i pozostał w służbie czynnej. Był dowódcą 28 batalionu saperów w 1 pułku saperów 1922 rokuDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 25 listopada 1922 r., Nr 47.. W okresie od 15 stycznia do 17 października 1923 kierował Kursem Doszkolenia Oficerów Saperów, na którym przeszkolił 72 saperów. Od 1923 do 1925 dowodził XXVIII batalionem saperów w 1 pułku saperów Legionów w Modlinie. W połowie roku 1925 został przeniesiony do 4 pułku saperów na dowódcę 7 batalionu saperówDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 64 z 17 czerwca 1925 r., s. 323..