Jego sława wywodziła się przede wszystkim ze światłej i rafinowanej znajomości sztuki. Jako jej mecenas działał przez prawie pół wieku. Ostatnie poczynania wiążą się z nadzwyczajnym rozkwitem artystycznym okresu późnogotyckiego, którego efekty widoczne są w Kolegiacie San Orso i na zamku w Issogne.
Między końcem XV a początkiem XVI wieku – (1509 r. data jego śmierci)- Giorgio intensywnie zajmuje się restrukturyzacją zamku, aby dać młodemu Filibertowi – pierworodnemu Luigiego di Challant i Margherity Chambre – spadkobiercy tytułu hrabiego, dwór godny prestiżowi osiągniętemu w Europie przez rodzinę Challant. Istniejące budynki zostały poszerzone i połączone z nowymi obiektami, tworząc unikalny zamek w kształcie podkowy, która obejmuje duży otwarty dziedziniec z włoskim ogrodem. Cały kompleks został wzbogacony monumentalną dekoracją przecudnych fresek – w dużej części bardzo dobrze zachowanych – która miała na celu sławić wielkość rodziny. Na fasadach budynków znajduje się tzw. „lustro dla dzieci Challant” (miroir pour les enfants de Challant) – sekwencja malowanych herbów, reprezentujących różne odgałęzienia rodziny oraz główne przymierza matrymonialne, celem zapamiętania i przekazania przyszłym pokoleniom.