Karabin był bardzo prosty w synchronizacji ze śmigłem i często montowany był w dziobie samolotu strzelając przez śmigła, ale montowany był także w skrzydłach.
W latach 1938–1940 karabin został zmodernizowany, w tej wersji otrzymał oznaczenie „Typ 89 KAI” („KAI” pochodzi od japońskiego słowa kaizō oznaczającego „zmianę”, „modyfikację”).
W 1939 do użycia wprowadzono także karabin maszynowy, który otrzymał oznaczenie Te-1, był to oryginalny karabin Typ 89, ale używany na stanowiskach strzeleckich jako ruchomy karabin maszynowy. W tej wersji używany był jako ogonowy, zdalnie sterowany karabin maszynowy w bombowcu Mitsubishi Ki-21.
We wszystkich wersjach ten model karabinu zasilany był amunicją z rozsypnej taśmy, prędkość początkowa pocisku wynosiła 820 m/s, a szybkostrzelność około 900 strzałów na minutę.
Karabin 7,7 mm „ruchomy” thumb|Karabin maszynowy Typ 89 bez magazynka Pierwszy karabin maszynowy Typ 89 wszedł do służby w 1930. Był to niewiele zmodyfikowany ręczny karabin maszynowy zw. 11 strzelający amunicją 7,7 × 58 mm Arisaka zamiast oryginalnej 6,5 × 50 mm SR.