Rozpoczął wtedy także twórczość literacką. Pisał piosenki i skecze dla występujących podczas uroczystości ślubnych wesołków (badchonim). W 1870 r. wydał własnym nakładem książkę Masse be gimel Achim („Opowieść o trzech braciach”). Krytycy literaccy życzliwe zrecenzowali tę książkę w czasopismach „Hamagid” i „Hamelic”, co skłoniło go do napisania i wydania kolejnych książek. Dużym zainteresowaniem cieszyła się jego powieść o szczęśliwym głupcu: Symche Płachte der welt szwindler („Symche Płachte światowy szuler”), w której wystąpił przeciwko tzw. cudotwórcom chasydzkim. Sukces, jaki odniosła ta powieść, pozwolił autorowi na jej kontynuację w kolejnym tomie zatytułowanym Der gliklecher nar, der chawer fun Symche Płachte („Szczęśliwy głupiec, przyjaciel Symchego Płachty”) (1882). W latach następnych ukazały się dalsze jego utwory: Mikdasz mełech („Królewska świątynia”) i Szabes kojdesz in Gan-Eden („Sobota w raju”) oraz tom satyrycznych wierszy Bachdonisze łider („Pieśni wesołków”).
Pochowany został na starym cmentarzu żydowskim w Łodzi przy ul. Wesołej„Dziennik Łódzki” 1890 nr 235 s. 3 (data zgonu 16 października 1890 tam podana jest niewłaściwa, była to bowiem data pogrzebu).
Przypisy