Po zakończeniu wojny powrócił do Poznania.
Objął stanowisko starszego asystenta Katedry Higieny Szkolnej i Teorii Wychowania Fizycznego przy Studium Wychowania Fizycznego Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego oraz asystenta w II Klinice Chorób Wewnętrznych kierowanej przez profesora Jana Roguskiego. W 1947 roku uzyskał stopień doktora medycyny, na podstawie rozprawy Zagadnienia techniki oddechu i hiperwentylacji dowolnej (świadomej) w czasie i po pracy fizycznej, w 1955 roku docenta, na podstawie pracy Badania czynnościowe układu krążenia w ocenie wydolności ustroju. W 1961 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1973 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Od 1958 roku był kierownikiem Katedry Medycyny Sportu (po zmianach organizacyjnych Zakładu Fizjologii Człowieka), cztery lata później objął również stanowisko ordynatora Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala im. Franciszka Raszei. Przez dwie kadencje był prodziekanem Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Poznaniu.