Był współzałożycielem Narodowego Frontu Demokratycznego (Frente Democrático Nacional), istniejącego w latach 1943–1948. W 1956 należał do współzałożycieli kolejnej formacji – Partii Chrześcijańskich Demokratów (Partido Demócrata Cristiano), przekształconej w 1966 w Chrześcijańską Partię Ludową (Partido Popular Cristiano). Z jej ramienia wszedł do rządu koalicyjnego Daniela Becerry de la Flor podczas prezydentury Fernanda Belaúnde Terry'ego. Od 25 listopada 1966 do 6 września 1967 pełnił funkcję ministra sprawiedliwości i wyznań.
W 1985 wycofał się z aktywnego życia politycznego.
Historyk W 1989 został wybrany na prezesa peruwiańskiego Towarzystwa Boliwariańskiego, któremu przewodniczył do 1997. Brał udział w wielu konferencjach naukowych. Był autorem licznych artykułów. Opublikował kilka książek, m.in. Bolivar (1990) i Juan Pablo Viscardo y Guzmán • Ideólogo y promotor de la independencia hispanoamericana (2002).
Nagrody i wyróżnienia 1967 Krzyż Wielki Orderu Państwowej Służby Cywilnej 1976 Złoty medal miasta Arequipa 1985 Medal Honoru Kongresu Republiki Peru 1989 Wielka Wstęga Orderu Oswobodziciela (Wenezuela) 2013