Oficjalne położenie stępki i zarazem wodowanie „Pałłady” miało miejsce 28 października 1906 r. (starego stylu). Gotowość okrętu przewidywano pierwotnie na wrzesień 1907 roku, ale jego ukończenie znacznie się opóźniało, częściowo z powodu opóźnień dostawy maszyn i pancerza, wykonywanego przez Zakłady Iżorskie. 14 września 1909 roku „Pałłada” rozpoczęła kampanięW. Kriestjaninow, S. Mołodcow, Bronienosnyje..., s. 22-23., po czym przeszła do Kronsztadu w celu dalszego wyposażania, które się również przedłużało. 1 czerwca 1910 roku przeprowadzono próby prędkości, podczas których uzyskano średnią prędkość 21 węzłów (maksymalną, przy lekkim wietrze, 22,3 w.). Oficjalny akt odbioru okrętu sporządzono, po dalszych próbach i poprawkach, 2 lutego 1911 roku.
W toku budowy rozważano przeprojektowanie okrętu pod napęd turbinami parowymi oraz osobno przezbrojenie w postaci zamiany wszystkich dział kalibru 75 mm na 4 działa 152 mm lub 10 dział 100 mm, lecz nie przyjęto tych planów do realizacjiS. Winogradow, A. Fiedieczkin, Bronienosnyj kriejsier „Bajan”..., s. 100-103.. Od końca 1913 roku rozważano doświadczalne wyposażenie „Pałłady” w spuszczany na wodę wodnosamolot, ale do wybuchu wojny nie opracowano planów takiej modyfikacjiS. Winogradow, A. Fiedieczkin, Bronienosnyj kriejsier „Bajan”..., s.