Miejscowość była wsią szlachecką. W 1337 leżała w granicach Nowej Marchii, w dobrach Tentzick Tuczno. Należała do Ludwika Wedla i miała wówczas 64 łany. W 1349 leżała w archidiakonacie pomiędzy Notecią, a Drawą podległym biskupowi poznańskiemu. W 1493 Mielęcin odnotowano jako leżącą w dystrykcie wałeckim (łac. „in districtu Valcensi”). W XVI wieku miejscowość leżała w ziemi wałeckiej w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego.
W latach 1493–1541 właścicielami wsi byli Maciej Tuczyński (zwany także „de Wedel” Wedelski) oraz Hasse Wedelski, którzy prawdopodobnie byli braćmi. W 1493 kupili oni za 310 złotych całą wieś Chwarstnica alias Mielęcin (łac. Swarsnycza alias Melentin) od Wojciecha Potulickiego z Chodzieży. W 1532 Maciej Tuczyński oddał swym synom Janowi, Krzysztofowi i Stanisławowi dobra Tuczno wraz z należącymi do niego wsiami, m.in. z Mielęcinem. W 1541 Jerzy Wedel (Wedelski) dziedzic Tuczna sprzedał z zastrzeżeniem prawa odkupu połowę wsi Mielęcin zwanej Chwarstnica tenutariuszowi wałeckiemu Joachimowi Natzmerowi za 400 florenów marchijskich.
Miejscowość należała do dóbr Tuczyńskich. Sołectwo w Mielęcinie nadane zostało przez Wedlów-Tuczyńskich na prawie lennym. W roku 1789 Mielęcin liczył 26 domów.