28. sierpnia 1939 sformował i objął dowództwo 151. kompanii fortecznej „Węgierska Górka”. Na jej czele, w czasie kampanii wrześniowej 1939 stoczył walkę pod Węgierską Górką. Zasłużył się wówczas niebywałą odwagą i umiejętnością korzystania ze swego talentu strzeleckiego. Z powodu niemożności dalszego stawiania oporu, pozbawiony łączności i pomocy z zewnątrz, poddał pozycję przeważającym siłom niemieckim. Ciężko ranny 3. września dostał się do niewoli, w której spędził resztę wojny. Przebywał w oflagach XA Itzehoe, XC Lubeka i IIC Woldenberg.
Po uwolnieniu 25. stycznia 1945 przez Armię Czerwoną wrócił do Polski i 1. maja 1945 zgłosił się do LWP, gdzie otrzymał przydział do 46. pułku piechoty 13. Dywizja Piechoty w Katowicach na stanowisko dowódcy batalionu. 15. listopada 1945 r. został dowódcą 48. Komendy Odcinka Prudnik, a następnie przez kilka lat już w stopniu majora pełnił wiele funkcji w Katowickim Oddziale WOP nr 10. W 1948 został przeniesiony do rezerwy. W 1964 w uznaniu zasług został awansowany do stopnia podpułkownika. Zmarł 27.