Georg Escherich (ur. 4 stycznia 1870 w Schwandorfie, zm. 26 sierpnia 1941 w Monachium) – niemiecki leśnik, nacjonalistyczny polityk i podróżnik, autor tzw. „systemu białowieskiego” – rabunkowej eksploatacji Puszczy Białowieskiej
W 1907 roku i w latach późniejszych przebywał w Afryce.
I wojna światowa Podczas I wojny światowej w 1914 roku został ranny w nogę na froncie zachodnim. Po leczeniu w Karlsruhe i pobycie w Łodzi i Warszawie przybył 18 września 1915 roku do Białowieży i został wojskowym zarządcą Puszczy Białowieskiej, gdzie zwalczał kłusownictwo i rozwijał rabunkową eksploatację drewna na potrzeby militarne Cesarstwa Niemieckiego. W tym czasie pod jego kierownictwem zbudowano sieć kolejek wąskotorowych i tartak w Hajnówce do przemysłowego przerobu drewna. Spowodowało to ogołocenie z drzew znacznych połaci puszczy. Escherich na mocy danych mu pełnomocnictw stał się niemal udzielnym władcą Puszczy Białowieskiej wraz z mieszkającą tam ludnością, którą zmuszano do przymusowej pracy wedle przedwojennych wzorców stosowanych w koloniach niemieckich. Celem Eschericha była intensywna eksploatacja puszczy, która miała stać się głównym „tartakiem II Rzeszy”. Równocześnie doświadczenia z niszczycielskiej eksploatacji puszczy były ściśle rejestrowane i opisywany.