Wyjątek stanowiła wystawa podwójna z Marią Obrębską w oddziale Instytutu Propagandy Sztuki w Łodzi.
Podczas wojny mieszkała nadal w Warszawie, ukrywając się z pomocą fałszywych dokumentów. Tworzyła drzeworyty, a wraz z m.in. Stefanem Mrożewskim i Jerzym Jarnuszkiewiczem należała do konspiracyjnego Koła Miłośników Grafiki i Ekslibrisu. Zmarła 3 kwietnia 1944 z psychicznego i fizycznego wycieńczenia.
Twórczość mały|Góra Bony w Krzemieńcu, 1934 Tworzyła obrazy sztalugowe, witraże, rysunki oraz drzeworyty, choć większość jej prac stanowiły grafiki, które na początku bliskie były środowisku „Rytu”. Publikowała także artykuły publicystyczne w prasie.
Tworzyła nie zwracając uwagę na współczesne jej nurty. Podchodziła do swojej twórczości surowo i samokrytycznie: wiele swoich prac niszczyła już po ukończeniu. Jej drzeworyty często przedstawiają widoki architektoniczne, które ożywiała wprowadzając mocny, kontrastowy kolor, często korzystając z ciemnej zieleni, czerwieni, ugru i błękitu. Artystka tworzyła głównie widoki Starej Warszawy, pejzaże małomiasteczkowe oraz ryciny przedstawiające ogrody. Do nakładania barw używała dwóch lub trzech klocków, ew. płytki linoleum naklejonej na klocek drzeworytniczy, po czym prace poprawiała pędzelkiem.