Bardziej wymagająca jest północna połowa (przede wszystkim między Abisko i Kvikkjokkiem albo między Abisko i Kebnekaise i Nikkaluoktą. Szlak prowadzi tam głównie ponad granicą lasu. Mimo że jest dobrze zbudowany, szlak potrafi przy długotrwałym deszczu stać się trudnym. Za czas wędrówek letnich uważa się okres trwają od środka lata do końca sierpnia, chociaż można też wędrować aż do połowy września. Do przejść zimowych zalicza się czas od lutego do kwietnia. Od piechurów oczekuje się przestrzegania „Prawa wszystkich ludzi” (Allemansrätten) i generalnie troszczenia się o przyrodę i środowisko.
Południowy Szlak Królewski jest wyraźnie mniej wymagający i – chociaż także tutaj jest możliwe schronienie się w chatkach STF i Fjällstationer – jednak odległości pomiędzy chatkami są wyraźnie większe i nie zawsze możliwe do pokonania w ciągu jednego dnia. Dodatkowo są też prywatne chatki, ale nie są zawsze otwarte. Szlak letni i zimowy są na południowym Szlaku Królewskim oznaczone w taki sam sposób.