28 czerwca 1952 został doktorem rolnictwa (Wyższa Szkoła Rolnicza, Wydział Zootechniczny), a 27 maja 1961 – docentem. W tym czasie pracował jako adiunkt (1 marca 1953 – 31 marca 1956), a następnie jako zastępca profesora (1 kwietnia 1956 – 31 marca 1962), po czym został docentem etatowym. 1 lipca 1968 został mu nadany tytuł profesora nadzwyczajnego. Tytuł profesora zwyczajnego uzyskał 3 marca 1977.
Zmarł nagle 30 września 1978 i został pochowany na cmentarzu na Junikowie w Poznaniu. Na jego grobie umieszczono napis: Zakopiańczyk, który pokochał Ziemię Wielkopolskąnapis na nagrobku, Cmentarz Junikowski w Poznaniu.
Zakres działalności Jego praca Wartość użytkowa krajowych koni prymitywnych była pierwszym w Polsce studium nad konikiem polskim i jego zastosowaniem w rolnictwie jako uzupełnienie trakcji mechanicznej. W latach 1952–1958 kontynuował badania w tym zakresie i opublikował ich wyniki m.in. w Przeglądzie Rolniczym i Medycynie Weterynaryjnej. Publikował także pierwsze w Polsce prace opisujące wszechstronnie długość ciąży u klaczy (m.in. Badania nad współzależnością pomiędzy terminem zapłodnienia klaczy a płcią żywo urodzonych źrebiąt.