Historia Organizację na terenach targowych w Poznaniu ogólnotematycznej wystawy, podobnej do Powszechnej Wystawy Krajowej z 1929, planowano już po zakończeniu II wojny światowej. Wystawa miała zostać zorganizowana w 1954 na dziesięciolecie Polski Ludowej.
Pierwszy program rozwoju targów, m.in. pod kątem II Powszechnej Wystawy Krajowej opracował Bolesław Szmidt w 1948. Na wystawę planowano zbudowanie wielu nowych pawilonów oraz hal targowych, w tym wielkiej hali przemysłu metalowego i czterech pawilonów towarzyszących na Placu Centralnym (św. Marka). Obok stanąć miała paraboliczna hala sportowa na pięć tysięcy widzów oraz wielopiętrowy dom towarowy. Zamierzano też połączyć ulicę Konopnickiej z Mostem Dworcowym trasą przez centrum terenów targowych z rondem w pobliżu Wieży Górnośląskiej (późniejszej Iglicy). Projekty rozbudowy dotyczyć miały także wielu innych obszarów miejskich. W koncepcję wystawy włączono też obszary parków: Marcina Kasprzaka (dawniej Wilsona) i Kasprowicza, podobnie jak to miało miejsce w 1929.
Uchwała Prezydium Rządu z 14 października 1950 przesądziła o odejściu od zamiaru realizacji wystawy i w ogóle targów międzynarodowych w Poznaniu (przywrócono je dopiero w 1955). Przed tą decyzją zrealizowano jednak m.in.