3 czerwca 1924 w Ławrze św. Aleksandra Newskiego został wyświęcony na biskupa wieliskiego, wikariusza eparchii połockiej, jednak nigdy nie dotarł do tejże administratury, podpisał bowiem zobowiązanie do pozostania w mieście. W grudniu 1924 został biskupem jarańskim, wikariuszem eparchii wiackiej i słobodzkiej. Był zdecydowanym krytykiem ruchu Żywej Cerkwi. W maju 1925 został aresztowany w Jarańsku, skazany na trzy lata łagru i osadzony na Wyspach Sołowieckich. W obozie pracował jako rybak i stróż. Zwolniony w 1927, osiedlił się w Kazaniu. Rok później wypowiedział posłuszeństwo zastępcy locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego metropolicie Sergiuszowi i związał się z Cerkwią katakumbową. Należał do nie wspominających skupionych wokół biskupa wiackiego Wiktora. W związku z tym został razem z nim suspendowany.
W 1930 został aresztowany i oskarżony o stworzenie organizacji kontrrewolucyjnej „Cerkiew Prawdziwie Prawosławna”, rekrutowanie do niej nowych członków. Przyznał się do nielegalnej organizacji nabożeństw w swoim mieszkaniu. Ponownie został zesłany do łagru na Wyspach Sołowieckich, gdzie nawiązał kontakt z uwięzionymi zwolennikami metropolity leningradzkiego Józefa.