W styczniu 1944 roku Biuro Aeronautyki zaakceptowało formalnie wykorzystanie nowego materiału a 12 lutego tego samego roku zamówiono trzy samoloty prototypowe: dwa do badań w locie i jeden do prób statycznych. Samolot otrzymał oznaczenia XBK-1. Do końca maja 1944 roku przedstawiciele Biura Aeronautyki dokonali odbioru makiety nowego samolotu. 7 lipca tego samego roku wytwórnia otrzymała szczegółowe warunki techniczne SD-367, jakie musi spełniać konstrukcja. Pomimo tego w listopadzie 1944 roku dokonano zmiany w wymaganiach, decydując się na uzbrojenie samolotu również w torpedę. Zadanie było o tyle trudne, iż w jedynym miejscu, w którym można było podwiesić ładunek, pod kadłubem, znajdował się jeden z trzech kanałów odprowadzających spaliny z silnika. Podwieszenie torpedy pod skrzydłem wymagało użycia dwóch ładunków (aby zrównoważyć płatowiec) po obu stronach kadłuba, co radykalnie zwiększało masę samolotu a tym samym obniżało jego parametry lotu. Rozwiązaniem miało być zbudowanie specjalnego, podkadłubowego wyrzutnika torpedy.