Od lipca 1958 do września 1963 urlopowany do Ministerstwa Handlu Zagranicznego był attaché handlowym w Biurze Radcy Handlowego Ambasady PRL w Dżakarcie.

Po powrocie do kraju, od września 1963 zastępca szefa Inspektoratu Lotnictwa ds. techniki i Główny Inżynier Lotnictwa. Od lipca 1967, po powołaniu Dowództwa Wojsk Lotniczych w Poznaniu był Głównym Inżynierem Wojsk Lotniczych. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 9 października 1968 awansowany do stopnia generała brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Marian Spychalski. Od czerwca 1972 szef Techniki Lotniczej – zastępca Głównego Inspektora Planowania i Techniki WP (od września 1974 zastępca Głównego Inspektora Techniki WP). Od lipca 1978 do lipca 1982 był zastępcą szefa Komitetu Technicznego Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw-Uczestników Układu Warszawskiego w Moskwie. Po powrocie do kraju przebywał w dyspozycji ministra obrony narodowej. W lipcu 1983 pożegnany przez wiceministra obrony narodowej gen. broni Józefa Urbanowicza w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i na mocy rozkazu personalnego z 20 września 1983 przeniesiony w stan spoczynku.

Jako Główny Inżynier Wojsk Lotniczych wniósł duży wkład w rozwój samolotu TS-11 Iskra, w tym w poprawę niezawodności jego silnika, s.