W latach 1950–1955 był pracownikiem naukowo-dydaktycznym Wyższej Szkoły Ekonomicznej, a od reorganizacji szczecińskich uczelni (1955) do śmierci (1984) – Wydziału Inżynieryjno-Ekonomicznego Transportu Politechniki Szczecińskiej, który współtworzył.
Uzyskał stopień doktora w roku 1961 na podstawie pracy nt. Przewozy przetworów zbożowych (na przykładzie województwa szczecińskiego) (promotor: Zbigniew Zakrzewski, Wyższa Szkoła Ekonomiczna w Poznaniu) i habilitację w roku 1964. Został profesorem nadzwyczajnym w 1971 r.. Specjalizował się w zagadnieniach ekonomiki i organizacji transportu; został uznany za wybitnego specjalistę w zakresie zastosowań w tej dziedzinie metod matematycznych. Spośród jego publikacji znane są m.in.: Elementy teorii transportu w zastosowaniu do gospodarstwa rolnego (1963), Die Rolle der Binnenspedition im einheitlichen Transportsystem (1967), Matematyczne metody organizacji przewozów (1968), Zastosowania teorii masowej obsługi w transporcie samochodowym (1970), W okresie od 3 września 1966 r. do 31 sierpnia 1973 r. pełnił funkcję dziekana Wydziału Inżynieryjno-Ekonomicznego Transportu.
Zagadnienia związane z eksploatacją różnych środków transportu i ekonomiką transportu samochodowego i kolejnictwa popularyzował poza uczelnią, m.in. w programie TVP Szczecin pt.