Po zakończeniu I wojny światowej dokończył rozpoczęte studia na Uniwersytecie Warszawskim i uzyskał dyplom doktora medycyny. Następnie podróżował po Europie, wzbogacając swoje wykształcenie, a po powrocie m.in. z Francji, Austrii i Szwajcarii, w 1923 otworzył w Lublinie prywatny gabinet lekarski.
W okresie międzywojennym z powodzeniem uczestniczył jako zawodnik w lokalnych turniejach tenisowych, a także był działaczem społecznym i sportowym. W 1925 uzyskał pierwsze miejsce w grze pojedynczej oraz drugie w grze podwójnej w turniej tenisowym WKS Unii, który odbył się w Lublinie przy ul. Lipowej. Ponadto przez kilka lat z rzędu dzierżąc tytuł mistrza tenisowego Lublina, m.in. w 1928 i przyczynił się w wielkim stopniu do rozwoju tenisa na ziemi lubelskiej. 30 stycznia 1927 uczestniczył w dorocznym walnym zgromadzeniu Lubelskiego Związku Okręgowego Piłki Nożnej, w którym brali udział delegaci 12 klubów: z Lublina, Równego, Kowla, Chełma i Lubartowa, w czasie którego został wybrany na członka zarządu ZOPN, obok m.in. Zygmunta Martyniaka. Oprócz tego w Lublinie pełnił funkcję prezesa zarządu Związku Legionistów Polskich oraz Związku Peowiaków, a także był działaczem Związku Strzeleckiego.