W czasie ostatniej podróży do Konstantynopola (436 r.) nawróciła krewnego Woluzjusza i poznała Eudoksję.
Życie Melanii upływające na pokucie i medytacjach sprawiło, że po śmierci utrwaliła się opinia o jej świętości i ze wschodu rozeszła się na zachód, gdzie popularność zyskała w IX wieku.
Jest patronką rodzących kobiet.
W Martyrologium Rzymskim wymieniana jest w dzienną rocznicę śmierci (31 grudnia/13 stycznia).
W ikonografii przedstawiana jest z nakrytą głową w szatach mnisich (najczęściej zielonych) ze złożonymi w modlitwie na piersi lub uniesionymi rękami.
Aprobaty kultu dokonał papież Pius X w 1907 roku.
Znaczenie Hieronim ze Strydonu, przedstawiając w listach żywoty świątobliwych niewiast, zapoczątkował nowy rozdział biografii poświęcony świętym kobietom. Była pierwszą bohaterką nowej biografistyki.
Zobacz też Melania (imię) Monastycyzm chrześcijański
Przypisy P. Szczur, Melania Starsza, [w:] Encyklopedia Katolicka, t. 12, Lublin 2008, kolumna 488.
Linki zewnętrzne Żywot Ś. Melaniej mniejszej Rzymianki w Żywotach świętych Piotra Skargi.
Kategoria:Święci katoliccy Kategoria:Święci prawosławni Kategoria:Urodzeni w 383 Kategoria:Zmarli w 439 Kategoria:Chrześcijaństwo starożytne Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie