Jednak okrucieństwa komunistycznych rządów, których był świadkiem, spowodowały, że rok później wyjechał z Rosji. Zmienił wówczas swoje nazwisko na Achimeir (hebr. אב"א אחימאיר; pol. Brat Meira). Oddał w ten sposób cześć swojemu bratu Meirowi, który zginął w czasie pogromu. Kontynuował naukę na Uniwersytecie w Liège i Uniwersytecie Wiedeńskim, gdzie w 1924 roku zdobył stopień naukowy doktora filozofii. Praca doktorancka dotyczyła książki Oswalda Spenglera pod tytułem Zmierzch Zachodu (niem. Der Untergang des Abendlandes. Umrisse einer Morphologie der Weltgeschichte).

Działalność w Palestynie W 1924 roku wyjechał do Brytyjskiego Mandatu Palestyny. Przez pierwsze cztery lata był zaangażowany w działalność syjonizmu socjalistycznego. Został członkiem lewicowej partii politycznej Achdut ha-Awoda i syjonistycznej organizacji młodzieżowej Ha-Po’el ha-Ca’ir. Utrzymywał się z pracy jako bibliotekarz w kolonii Zichron Ja’akow, a następnie jako nauczyciel w moszawie Nahalal i kibucu Gewa. Swoje artykuły publikował w gazetach „Ha-Arec” i „Dawar”. Ujawnił wówczas po raz pierwszy swoją skłonność do głębokiej krytyki sytuacji w kraju, syjonizmu i ruchu robotniczego. Później skłonność ta stała się jego znakiem rozpoznawczym.