Po spaleniu czołgu w czasie walk o Pragę, został przydzielony do 1 Praskiego pułku piechoty jako zastępca dowódcy kompanii rusznic przeciwpancernych w II batalionie piechoty. We wrześniu i październiku 1944 walczył o Legionowo-Płudy.
15 lutego 1945 roku, po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Czołgów, został skierowany do 16 Samodzielnej Brygady Pancernej. Brał udział w walkach o Poznań i Gorzów Wielkopolski w kierunku na Kostrzyn. Stąd skierowano brygadę na Wzgórza Trzebnickie z zadaniem organizacji kolejnego pierścienia okrążenia twierdzy Wrocław. W kwietniu 1945 roku w ramach 16 BPanc forsował Nysę Łużycką pod Rotenburgiem i walczy na kierunku Budziszyn-Drezno. 5 maja 1945 pod miastem Danbau został ranny i był przetransportowany do szpitala w Bolesławcu, gdzie przebył operację.
Okres powojenny 10 czerwca wyszedł ze szpitala i powrócił do macierzystej jednostki 16 Samodzielnej Brygady Pancernej, którą w połowie lipca przeniesiono do Szczecina. 6 lutego 1946 roku 16 Brygada Pancerna w której odbywał służbę została przeformowana w 9 pułk czołgów średnich. W 1948 pułk został z całą kadrą przeniesiony do Słupska. Od 1949 po ukończeniu kursu doskonalenia oficerów w Poznaniu służył na różnych stanowiskach w wojskach pancernych, kolejno w Elblągu, Lęborku, Trzebiatowie i Braniewie.