Kelly wykładał w rozmaitych szkołach wyższych i uniwersytetach. W 1929 roku, po otrzymaniu stypendium udał się na wymianę międzynarodową, do Edynburga. Na tamtejszym uniwersytecie ukończył studia licencjackie w zakresie edukacji. Po powrocie do Stanów kontynuował na Uniwersytecie Stanu Iowa. Po upływie zaledwie roku uzyskał doktorat. Kelly pracował jako psychoterapeuta, stworzył również system klinik objazdowych, który pozwolił mu na niesienie pomocy uczniom z problemami w szkołach stanu Kansas. Okres przed II wojną światową był niezwykle płodny dla odkryć Kelly'ego, które były podwalinami dla jego teorii psychologii klinicznej oraz psychologii osobowości. Właśnie w tym czasie zostało wydane sześć artykułów poświęconych praktycznym zagadnieniom klinicznym, gdzie Kelly wytłumaczył to, jak doszedł do "psychologii samego człowieka", skupiającej się na dokonywaniu wyboru i osobistej inicjacji działań.
Po II wojnie światowej objął stanowisko profesora nadzwyczajnego na Uniwersytecie Maryland, rok później został profesorem na Uniwersytecie Stanu Ohio, gdzie wspólnie z Julianem Rotterem stworzył program psychologii.