Taternictwo i alpinizm W latach 1929–1939 Tadeusz Pawłowski należał do najbardziej aktywnych taterników. Początkowo należał do jednej z dwóch grup wspinaczy zakopiańskich, skupionej wokół obu miejskich gimnazjów. Innymi jej członkami byli m.in. Tadeusz Brzoza, Jan Gnojek, Mieczysław Kowalski, Stanisław Motyka, Witold Henryk Paryski i Jan Sawicki. Do jego górskich partnerów należeli (także w późniejszych latach) też Józef Krzeptowski, Bronisław Czech, Antoni Kenar, Wiesław Stanisławski, Zofia Radwańska-Kuleszyna, Bolesław Chwaściński i Tadeusz Bernadzikiewicz. W tym czasie Pawłowski dokonał wielu trudnych przejść, w tym nowych takich jak: północną ścianą Lodowego Zwornika (1930, ze Stanisławskim i Gnojkiem), północno-wschodnią ścianą Pośredniego Gerlachu (1930), prawym filarem wschodniej ściany Rysów (1932), środkową częścią południowej ściany Małego Lodowego Szczytu (1936). Również w tym czasie należał do najbardziej aktywnych taterników wspinających się w zimie, m.in. w kwietniu 1937 roku wraz z Radwańską-Kuleszyną dokonał drugich zimowych wejść na Pośrednią Śnieżną Turnię od strony przełęczy Ścienki oraz północno-wschodnią granią Krywania.