Księga opisuje dzieje Judei pod panowaniem hellenistycznego Imperium Seleucydów, półtora wieku po podboju Lewantu przez Aleksandra Macedońskiego. Władca Antioch IV Epifanes starał się odwieść Żydów od zachowywania podstawowych przepisów Prawa Mojżeszowego. Żydzi odpowiedzieli powstaniem przeciwko dominacji Seleucydów. Historia opowiedziana w księdze obejmuje okres od 175 do 134 roku p.n.e. Autor księgi starał się uwypuklić rolę rodziny Matatiasza Hasmoneusza, w szczególności jego synów: Judy, Jonatana i Szymona oraz syna tego ostatniego, tzn. Jana Hirkana I. I Księga Machabejska przytacza listę diaspor żydowskich, które w tym czasie istniały w basenie Morza Śródziemnego.
W pierwszym rozdziale powiedziane zostaje, że Aleksander Wielki zaanektował terytorium Judei, a w swoim czasie zastąpił go Antioch IV Epifanes. Po sukcesach militarnych w Egipcie Antioch zdobył Jerozolimę i zrabował naczynia święte ze Świątyni Jerozolimskiej, uprowadzając przy tym wielu Żydów. Na Judę nałożone zostały podatki, a w Jerozolimie wzniesiona forteca AkraPor. 1 Mch 1,29-40..