Interpretacje Pianistka jest interpretowana jako powieść o władzy - ze szczególnym uwzględnieniem władzy rodzicielskiej (relacje matki z córką) oraz patriarchatu. Wyraźnie podkreślona zostaje również rola przemocy jako siły legitymizującej władzę w społeczeństwie. Tło dla wymowy ideologicznej stanowi sztuka, a rozmowy o niej – mimo że przekazują czytelnikowi wiele informacji – mają charakter pretekstowy.
Powieść jest wielowątkowa, jednak silnie odznacza się w niej bezkompromisowy dyskurs feministyczny, ludzka seksualność (zwłaszcza w kontekście dominacji jednej z płci), hierarchia społeczna wyrażona w relacjach mistrz–uczeń oraz literacko pogłębiony archetyp matki. „Pianistka” wyróżnia się również pod względem językowym. Jelinek stosuje bezosobową, suchą i precyzyjną narrację, nie odżegnując się jednocześnie od artystycznych środków wyrazu.
Wokół książki powstało wiele kontrowersji, głównie za sprawą wulgarnego języka i bezpośrednich opisów seksu i przemocy. Istotne jest odtabuizowanie postaci matki, która zwyczajowo przedstawiana jest jako jakość kulturowa o cechach wyłącznie pozytywnych.