Pierwszym stałym kapelanem ciechocińskim został wyznaczony w 1854 roku ks. Jan Rutkowski, były karmelita z Zakrzewa. W 1862 roku ks. Rutkowski otrzymał probostwo w Starokrzepicach, a na jego miejsce przybył ks. Jacek Jędrecki, który wkrótce objął swoje obowiązki. Nie pozostał jednak w Ciechocinku dłużej, zniechęcony trudnymi warunkami lokalowymi. Nowy kapelan - ks. Walenty Kuroch, wikariusz z Opatówka, został mianowany 1863 roku. W 1871 roku przybył do Ciechocinka ks. Felicjan Lutoborski, zakonnik z klasztoru oo. Reformatów we Włocławku, który zjednał sobie szacunek i życzliwość u ludzi, a przede wszystkim dzięki jego staraniom rozpoczęto budowę kościoła.
W dniu 30 marca 1873 roku zawiązał się Komitet Budowy Kościoła, którego prezesem został ziemianin Leon Wodziński herbu Jastrzębiec ze Służewa, a członkami dr Roman Ignatowski – lekarz warzelni soli, Ignacy Szymański - zawiadowca stacji kolejowej w Ciechocinku i ówczesny kapelan – ks. Felicjan Lutoborski. Plan kościoła Departament Spraw Duchownych Obcych Wyznań zatwierdził w dniu 23 maja 1873 roku. Kamień węgielny pod fundamenty kościoła poświęcił administrator diecezji kujawsko-kaliskiej – ks. kan. Florian Kosiński w sierpniu 1874 roku. Fundatorem świątyni był Zarząd Wód Mineralnych w Ciechocinku. Budowę wsparli okoliczni ziemianie, mieszkańcy Ciechocinka i kuracjusze.