Często poruszał na posiedzenia Synodu i w rozmowach z carycą kwestie związane z położeniem prawosławnych w Rzeczypospolitej, z powodzeniem zabiegał o udzielanie pomocy eparchii białoruskiej.

2 lutego 1736 został wyświęcony na biskupa wołogodzkiego i biełozierskiego. W Wołogdzie zreformował miejscowe seminarium duchowne, zatrudniając w nim wykładowców pochodzących z Akademii Mohylańskiej, odnowił sobór Mądrości Bożej w Wołogdzie. W 1739 głosił kazanie na ślubie Anny Leopoldowny z księciem Antonim Braunschweigiem-Wolfenbuttlem. W 1740 został biskupem nowogrodzkim i wielkołuckim, z czym wiązało się honorowe pierwszeństwo wśród duchownych członków Świętego Synodu Rządzącego. Otrzymał także godność arcybiskupa. Jako biskup nowogrodzki otworzył seminarium duchowne w monasterze św. Antoniego Rzymianina w Nowogrodzie i podarował mu własny księgozbiór.

Uważany za zwolennika Anny Leopoldowny i przeciwnika wstąpienia na tron Elżbiety Piotrowny, jednak po ostatecznym objęciu przez nią władzy nie protestował, a nawet stwierdził, że w ten sposób Cerkiew prawosławna została uratowana przed wrogami. Zyskał zaufanie władczyni;