Bohater traktuje je raczej obcesowo, wymienia mankamenty każdej z pretendentek do tytułu, wreszcie wręcza jednej z nich nagrodę. Z Erotokastronu wyrusza do Antiochii, gdzie król przyjmuje go w poczet swych rycerzy. Jako rycerz w służbie króla zdobywa względy Chrysantzy. Potajemnie spotykają się w altanie. Wytropionych przez donosicieli z kłopotu wybawia garderobiana królewny, która twierdzi, że to na spotkanie z nią Beltander przyszedł nocą do ogrodu. Rycerz musi wziąć ślub z garderobianą. Umożliwia mu to jednak dalsze schadzki z ukochaną, a wreszcie ucieczkę. Romans kończy się małżeństwem uciekinierów, pobłogosławionym przez patriarchę. Przybywa też jego ojciec Beltandra, by mu przekazać dziedziczny tron.
Romans wykazuje wiele związków z opowieścią o Kallimachu i Chrysorroe. Wyraźne są w nim również wpływy bizantyńskiego eposu Bazyli Digenis Akritas oraz francuskiego romansu rycerskiego. Prototypem "zamku Erosa" jest znany w poezji prowansalskiej "chateau d'amour". Imiona: Beltander i Rodolfilos stanowią zgrecyzowaną wersją francuskich imion: Bertrand i Rudolf. To że Beltander zostaje rycerzem króla Antiochii stanowi prawdopodobnie odzwierciedlenie stosunków panujących w państwach krzyżowych w Syrii i Palestynie. Swobodna atmosfera obyczajowa opowieści przypomina Dekameron Boccaccia.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bizantyńskie romanse 1204–1453