od 1934 do 1938 i od 1946 do 1950 były to: bieg na 100 metrów, skok w dal, pchnięcie kulą, skok wzwyż i rzut oszczepem. Od 1951 do 1968 w skład pięcioboju wchodziły: bieg na 80 metrów przez płotki, pchnięcie kulą, skok wzwyż, skok w dal i bieg na 200 metrów. Od 1969 do 1976 zamiast biegu na 80 metrów przez płotki był rozgrywany bieg na 100 metrów przez płotki. W latach 1977–1979 pięciobój składał się z biegu na 100 metrów przez płotki, pchnięcia kulą, skoku wzwyż, skoku w dal i biegu na 800 metrów.
W 1979 w Poznaniu po raz ostatni rozegrano mistrzostwa Polski na otwartym stadionie w pięcioboju lekkoatletycznym. W tym samym roku z Zabrzu po raz pierwszy odbyły się mistrzostwa w siedmioboju lekkoatletycznym, który od tej pory jest w programie mistrzostw Polski.
Najwięcej medali mistrzostw Polski (po sześć) zdobyły Genowefa Minicka i Barbara Sosgórnik, a najwięcej złotych medali (cztery) Stanisława Walasiewicz.
Mistrzostwa w pięcioboju rozgrywano w innych miejscach i terminach niż zasadnicze mistrzostwa Polski w latach 1926–1938, 1946–1953, 1963, 1964, 1973, 1975, 1976 i 1978, a w latach 1939, 1945, 1947 i 1959 nie rozegrano ich w ogóle.