Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego zarekomendowała zamianę nazwy muchomor szarawy odmiana żółta, wyróżnianej przez Wojewodę, na nazwę muchomor żółtopomarańczowy (Amanita contui Bon & Courtec.).
Morfologia Kapelusz Początkowo dzwonkowaty, później płaskołukowaty, w końcu całkiem płaski, Ma średnicę 3–10 cm i na środku garb, czasami wyraźny, czasami słabo widoczny. Powierzchnia gładka, naga i silnie prążkowana, szczególnie na brzegach. W czasie wilgotnej pogody jest lepki i śliski. Kolor od siwego poprzez siwobrązowy i popielaty do żółtosiwobrązowego. Występują odmiany o ochrowo lub pomarańczowożółtej barwie. Blaszki Średnio gęste, sprężyste, nie przyrastają do trzonu, nieco wybrzuszone i zawsze białe. Trzon Wysokość 10–20 cm, grubość 8–20 mm, walcowaty, z czasem pusty w środku, zwężający się ku górze, wyrastający z białej, wolnej i płatowatej pochwy. Powierzchnia gładka lub pokryta bardzo drobnymi kosmkami, czasami promieniście popękany. Pierścienia brak. Barwa między białą a różnymi odcieniami jasnej szarości. Miąższ U młodych okazów zwarty, później kruchy. Biały, o łagodnym smaku i bez specjalnego zapachu. Wysyp zarodników Biały, nieamyloidalny. Zarodniki okrągławe, o rozmiarach 8–12 µm. Gatunki podobne Podobny jest rzadki w Polsce muchomor srebrzysty (Amanita mairei).