Wacław Studnicki, właśc. Gizbert-Studnicki (ur. 7 sierpnia 1874 w Dyneburgu, zm. 13 maja 1962 w Venice, dzielnicy Los Angeles) – polski historyk i archiwista. Brat Władysława Studnickiego.
Życiorys Syn Adolfa i Izabeli z Fastykowskich. Początkowo uczył się w gimnazjum w Wilnie, z którego został usunięty za działalność niepodległościową, następnie kontynuował naukę w Mitawie i Parnawie. W roku akademickim 1895/1896 rozpoczął studia na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, od 1896 był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej, w tym samym roku uwięziono go w Cytadeli Warszawskiej. Po wyjściu za kaucją zamieszkał we Lwowie, a od 1897 w Wiedniu, gdzie działał w Związku Zagranicznym Socjalistów Polskich i publikował w prasie socjalistycznej („Przedświt”, „Głos”). Od 1900 mieszkał w Paryżu, redagował tam pismo „Głos Wolny”, następnie pod tytułem „Wolny Głos Polski”. PPS opuścił w sierpniu 1904 wobec różnic co do charakteru akcji dywersyjnych wobec caratu – sam popierał akcje bardziej radykalne. Od marca 1905 mieszkał w Warszawie, którą opuścił w 1906 po dwukrotnym aresztowaniu. Pod koniec 1906 zamieszkał w Wilnie, pracował w „Dzienniku Wileńskim”, piśmie Narodowej Demokracji.