w Kecskemet (1972, wraz z Aleksiejem Suetinem), Budapeszcie (1975, wraz z Lwem Poługajewskim), Meksyku (1980), Baden-Baden (1981, wraz z Anthony Milesem), Portorožu/Lublanie (1985, memoriał Milana Vidmara, wraz z Lajosem Portischem), Dortmundzie (1986), Reggio Emilia (1987) i Wijk aan Zee (1989, wraz z Viswanathanem Anandem, Gyulą Saxem i Predragiem Nikoliciem) oraz zajął II lokaty w Amsterdamie (1978, za Janem Timmanem), Bledzie/Portorožu (1979, wraz z Bentem Larsenem, za J.Timmanem), Wijk aan Zee (1983, za Ulfem Anderssonem), Bugojno (1984, za J.Timmanem) i Tilburgu (1984, wraz z Aleksandrem Bielawskim, Robertem Hübnerem i Władimirem Tukmakowem, za A.Milesem). W roku 2002 odniósł kolejne turniejowy sukces, zwyciężając (przed Robertem Fontaine i Zoltanem Vargą) w Opatii.
W latach 1970–1994 dwunastokrotnie reprezentował Węgry na olimpiadach szachowych, w 145 partiach uzyskując 49 zwycięstw, 88 remisów i tylko 8 porażek. Był współtwórcą największego powojennego sukcesu węgierskiej drużyny, która w 1978 w Buenos Aires wyprzedziła reprezentację ZSRR i zdobyła złote medale. W swoim dorobku ma również trzy srebrne medale olimpijskie, które zdobył wraz z drużyną w 1970, 1972 i 1980 roku.