Na stokach Boraczego Wierchu w dolnej części Śmierdzącego Potoku znajduje się źródło wody siarkowodorowej o leczniczych własnościach.
Przez szczyt i główny grzbiet Boraczego Wirchu biegnie granica między miejscowościami Żabnica (stoki północne) i Złatna (stoki południowe) – obydwie w województwie śląskim, w powiecie żywieckim. Boraczy Wierch jest niemal całkowicie porośnięty lasem, ale na jego południowo-wschodnich stokach, po obydwu stronach wierzchołka istnieją trzy hale pasterskie: Bacmania po zachodniej stronie oraz Hala Gawłowska i Bieguńska po wschodniej stronie. Prowadzi przez nie żółty szlak turystyczny, omijający jednak wierzchołek Boraczego Wierchu. Drugi, zielony szlak trawersuje dużo niżej północne stoki Boraczego Wierchu.
Nazwa Na mapach austriackich szczyt ten miał nazwę Boracza, później na mapach PPWK pojawiła się błędna nazwa Motyków Wierch, pochodząca z przeniesienia na szczyt nazwy z Hali Motykowej (inna nazwa Hali Bacmańskiej). Komisja Nazewnicza Turystyki Górskiej Oddziału PTTK „Ziemia Wadowicka” w 1981 r. zatwierdziła nazwę Boraczy Wierch.